Babai i moshuar mbetet pa ilaçe ndërsa djali i shfrytëzon pensionin

Jam 44 vjeç dhe babai im është 78 vjeç. Ai jeton vetëm, por unë dhe vëllai e vizitojmë shpesh. Babai merr një pension modest dhe zakonisht i mjafton për shpenzimet bazë. Prandaj u habita kur filloi të më kërkonte para gjithnjë e më shpesh.

Në fillim më kërkonte nga dhjetë ose njëzet euro për ushqime. Nuk e pyeta shumë, sepse e dija se çmimet ishin rritur. Por një ditë më tha se nuk kishte para për ilaçet që i duheshin rregullisht. Atëherë vendosa të shihnim së bashku çfarë po ndodhte.

Shkuam në bankë dhe kërkuam historikun e llogarisë. Punonjësja na tregoi se pensioni kalonte rregullisht, por shumica e parave tërhiqeshin brenda pak ditësh. Kishte disa tërheqje nga i njëjti bankomat, zakonisht në orët e mbrëmjes. Babai i shikonte datat me një shqetësim të pazakontë.

Papritur ai më tha se e dinte kush mund të ishte. Më kërkoi të mos zemërohesha dhe të mos bëja ndonjë veprim të nxituar. E pyeta për kë fliste. Pas disa minutash heshtjeje, më tha se ia kishte dhënë kartën dhe kodin vëllait tim më të vogël, Besimit, për ta ndihmuar me blerjet.

Besimi kishte filluar t’i përdorte paratë e babait edhe për nevojat e veta. Fillimisht i kishte kërkuar hua një shumë të vogël. Më vonë kishte tërhequr para pa e pyetur sa herë i duheshin për pagesat e borxheve personale. Babai e kishte kuptuar, por nuk kishte ditur si t’ia ndalonte.

E pyeta pse nuk më kishte treguar. Babai më tha se Besimi kishte pasur probleme me punën dhe se nuk donte ta shihte në vështirësi. Kishte menduar se gjithçka do të zgjidhej brenda një muaji. Por paratë vazhdonin të zhdukeshin dhe ai kishte filluar të hiqte dorë nga disa blerje të nevojshme.

Telefonova vëllain dhe i kërkova të takoheshim. Në fillim ai e mohoi se kishte marrë para pa leje. Kur i treguam historikun bankar dhe babai i kërkoi të fliste hapur, pranoi se kishte bërë disa tërheqje. Tha se ishte futur në borxhe dhe se kishte menduar t’ia kthente të gjitha para se babai ta vinte re.

I shpjegova se problemi nuk ishte vetëm shuma. Babai kishte mbetur pa para për ilaçe dhe ushqime, ndërsa Besimi vazhdonte të përdorte kartën e tij. Vëllai filloi të qante dhe kërkoi falje. Babai e dëgjoi, por këtë herë nuk i tha se gjithçka ishte në rregull.

Po atë ditë ndihmuam babanë të bllokonte kartën e vjetër dhe të merrte një të re. Ai vendosi ta mbante vetë kodin. Për blerjet e nevojshme organizuam ndihmë pa i dhënë askujt qasje të pakufizuar në llogarinë e tij. E rëndësishme ishte që babai të vazhdonte t’i kontrollonte vetë paratë e veta.

Besimi pranoi të hartonim një plan të qartë për kthimin e shumës që kishte marrë. Nuk ishte i lehtë për t’u zbatuar, sepse ai ende kishte vështirësi financiare. Por filloi të punonte me orar shtesë dhe të kthente nga pak çdo muaj. Babai vendosi ta ndihmonte vetëm në mënyra që nuk e linin vetë pa nevojat bazë.

Marrëdhënia mes tyre mbeti e vështirë për një kohë. Babai ishte i lënduar që djali kishte përfituar nga besimi i tij. Besimi vazhdonte ta vizitonte, por tani e pyeste para çdo shpenzimi dhe nuk prekte më llogarinë. Falja nuk erdhi menjëherë, edhe pse babai dëshironte ta ruante lidhjen me të.

Sot babai i paguan vetë faturat dhe ilaçet, ndërsa ne e ndihmojmë kur ka nevojë. Ai më tha se gabimi më i madh kishte qenë të heshtte nga frika se do të prishej familja. Mësova se t’i duash të afërmit nuk do të thotë t’i lejosh të të marrin gjithçka. Edhe mes prindërve dhe fëmijëve, besimi duhet të ketë kufij.

Shënim: Kjo histori është e trilluar dhe është krijuar vetëm për qëllime argëtimi. Personazhet dhe ngjarjet e përshkruara nuk janë reale.

PV: 211